Η τρίτη του σεζόν ανέδειξε έναν αδύναμο Underwood και… ένα αδύναμο House of Cards



Πριν από λίγες ημέρες δημοσίευσα αυτό το κείμενο, το πρώτο μέρος της κριτικής για την τρίτη σεζόν του House of Cards. Πλέον, έχοντας παρακολουθήσει και τα δεκατρία επεισόδια της μπορώ να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη. Κι αυτή δεν είναι πολύ καλή…

Μην διαβάσετε την συνέχεια, όσοι δεν σας αρέσουν τα spoilers

Οι πρώτες δύο σεζόν του House of Cards είχαν ένα σημείο εκκίνησης και ένα σημείο τερματισμού, την “αριστοτελική” αρχή και το αντίστοιχο τέλος. Είδαμε έναν αδίστακτο Frank Underwood να ανεβαίνει προς την κορυφή και να μην αφήνει τίποτα και κανέναν να του σταθεί εμπόδιο, αρχικά ως μέλος του κογκρέσου, αργότερα ως αντιπρόεδρος μέχρι και το οβάλ γραφείο. Εκεί ακριβώς τον βρήκαμε και στο ξεκίνημα της τρίτης σεζόν: στην κορυφή, στην οποία θα πάλευε να μείνει. Άλλα ας δούμε που βρίσκονται και οι υπόλοιπο χαρακτήρες μας.

Η Claire στο πλευρό του, προσπαθεί να επωφεληθεί όχι τόσο από τον ρόλο της ως Πρώτη Κυρία, άλλα από τον ρόλο του Frank ως Προέδρου, διεκδικώντας μια θέση ως πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, χαρίζοντας μας στο 5ο επεισόδιο, την καλύτερη ίσως σκηνή της σεζόν. Ο Doug, αν και θα τον περιμέναμε νεκρό, έχει επιζήσει από την επίθεση της Rachel, όμως τα βαρύτατα τραύματα του, του αλλάζουν την ζωή. Ο Remy έχει γίνει επιτελάρχης στον Λευκό Οίκο και η Jackie έχει αναρριχηθεί στην ηγεσία των Δημοκρατικών. Ποιο είναι το κοινό, όλων αυτών των χαρακτήρων; Κανένας τους δεν ξέρει τι θέλει και σχεδόν κανείς τους δεν έχει ξεκάθαρο στόχο για το που θέλει να πάει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Doug. Πρόκειται για τον χαρακτήρα – δεξί χέρι του Frank, που όμως όταν εκείνος μπαίνει στον Λευκό Οίκο, παραγκωνίζεται κυρίως εξαιτίας του τραυματισμού του. Σε όλη την διάρκεια της σεζόν θα τον δούμε αλκοολικό, να προδίδει τον φίλο και συνεργάτη του, να φλερτάρει με την ιδέα της ήρεμης οικογενειακής ζωής. Φυσικά θα μπορούσαμε να πούμε, πως στόχος όλων των ενεργειών του, είναι να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη του Προέδρου και να πάρει την θέση του Remy, η οποία θεωρεί πως δικαιωματικά του ανοίξει. Και τελικά όταν το καταφέρνει, όταν γίνεται Επιτελάρχης στον Λευκό Οίκο, τον βλέπουμε σε αυτόν… για μια ημέρα! Εν μέσω προεκλογικής περιόδου, αντί να βρίσκεται στον πλευρό του Underwood, βολοδέρνει σε ερημικές τοποθεσίες κυνηγώντας την Rachel. Και πάλι θα σκεφτούμε “αυτός είναι ο Doug, αυτός είναι ο Underwood”. Άλλα όταν αυτό δεν είναι ένα “μεμονωμένο περιστατικό”, όταν βλέπουμε και άλλους χαρακτήρες επίσης να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται χωρίς συγκεκριμένο λόγο, τότε δεν μπορούμε παρά να υποθέσουμε ότι εξ’ αρχής υπάρχει έλλειψη σχεδιασμού. Όχι από τους χαρακτήρες, άλλα από τους δημιουργούς. Πάρτε το παράδειγμα του Mendoza, ενός πολιτικού αντιπάλου του Underwood, που κάπου στην μέση της σεζόν χάνεται και η απουσία του δικαιολογείται όχι από τα γεγονότα, άλλα με μια ατάκα του Frank…

Όλα αυτά, μας κάνουν να περνάμε από επεισόδιο σε επεισόδιο, με τέτοιο τρόπο, που είναι σαν να περπατάμε στο σκοτάδι, χωρίς να ξέρουμε το που θα καταλήξουμε. Θα μου πείτε, “είναι κακό αυτό; Δεν πρέπει να υπάρχει η ανατροπή, που θα κάνει ενδιαφέρουσα μια ιστορία;”. Φυσικά και ναι. Μόνο που εδώ, οι δημιουργοί βάδιζαν στο σκοτάδι, όχι για να μας δώσουν ανατροπές, που και όσες υπήρξαν δεν ήταν δα και φοβερές, άλλα γιατί φαινόταν πως δεν ήξεραν και οι ίδιοι, αν με λίγα λόγια θα αφήσουν το κλειδί του Λευκού Οίκου στον Underwood και που θα πάνε την ιστορία γενικότερα . Και το αποτέλεσμα; Ένα τελευταίο επεισόδιο, που φυσικά αποτελεί γέφυρα για την επόμενη, τέταρτη σεζόν, και το οποίο για πρώτη ίσως φορά στη σειρά σε αφήνει απογοητευμένο, που χρειάστηκαν δεκατρία ολόκληρα επεισόδια για να φτάσεις εκεί.

Ίσως η απόφαση των δημιουργών, να σκιαγραφήσουν και να αναδείξουν και την αδύναμη πλευρά των χαρακτήρων, τους ανάγκασε να δώσουν περισσότερα στοιχεία σαπουνόπερας στην σειρά, τα οποία όμως αλλοιώνουν και τον χαρακτήρα της. Γιατί, όταν το πολιτικό μπραντεφέρ ανάμεσα στους Προέδρους των ΗΠΑ και της Ρωσίας ή στους διαδρόμους του ΟΗΕ, είναι λιγότερο ενδιαφέρον απ’ ότι η σχέση του ζευγαριού Frank – Claire, η ερωτική απογοήτευση του Doug, που τον ρίχνει ξανά στο αλκοόλ, ή για το αν θα τα φτιάξει ο συγγραφέας με την ρεπόρτερ τότε δεν μιλάμε τόσο για το House of Cards, όσο για κάτι σαν… το Scandal! Ακόμα και στα επεισόδια, που γινόταν μια προσπάθεια διατήρησης των βασικών χαρακτηριστικών, που έκαναν εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο να αγαπήσουν την σειρά, τα πολιτικά παιχνίδια και οι δολοπλοκίες δηλαδή, οι κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα φαινόντουσαν είτε παιδαριώδεις, είτε ξεκάρφωτες, απέχοντας αρκετά από τις ευφυείς τακτικές του Underwood (και όχι μόνο) των πρώτων δύο σεζόν.

Η τρίτη σεζόν του House of Cards, ήταν σαφέστατα η πιο αδύναμη της σειράς, με το ζευγάρι Frank και Claire κουρασμένο, σχεδόν να φωνάζει πως η πολιτική-τηλεοπτική του καριέρα θα έπρεπε να τελειώσει αρκετά πιο πριν. Περιμένουμε την τέταρτη σεζόν; Ναι. Όχι με την ίδια ανυπομονησία όμως, που περιμέναμε την δεύτερη ή την τρίτη και περισσότερο από περιέργεια, για το αν θα κάνει το House of Cards ένα δυνατό come back.